روزگار نوشت

داستانی تکراری و همیشه نو، قصه آشنای جدال عشق و عقل.

چه بسیار باید چیزهایی را باید پذیرفت که دوست نداری، همه هم به فرمان عقل است.

و چه بسیار چیزهایی را باید ترک کنی، فقط چون تو می خواهی ای عقل. اما تو عاشق بمان حتی در پس همان جدایی.

در جدال عقل و عشق من سعی کرده ام در جانب عقل باشم، من چه کنم گاهی دلم برای دلم می سوزد و عقل را رها میکنم.

راستی فکر میکنم هر چه آدم بزرگتر شود (منظورم نیست اینکه قد بکشد)، عقل و عشق او بیشتر با هم کنار می آیند، حداقلش این هست که جدالشان آدم را بیچاره نخواهد کرد.

من کاری ندارم به آنان که تنها صحبت خوب میکنند و ساده کار بد میکنند.

من میترسم از آنانی که از کار بد خود به  خوبی صحبت میکنند.

پس خدایا مپسند روزی روزگاری حرفم با عملم آنقدر متفاوت باشد که مردم  نتوانند که بدانند من چقدر بد و یا خوبم.

چه تنگنای سختی است!

یک انسان یا باید بسازد یا باید برود.

و این هر دو از جنس مرگ هستند.

و افسوس این جا نمی گذارند راحت بمیری …

تنها راه تو بازی است، زندگی را باید برای آنها بازی کنی.

دیگر از تو نمی ترسم،

همین جا ایستاده ام، ایستاده جلوی تو …

به خودم معتقد شده ام، ضعف هایم را قبول دارم و امروز ایستاده ام.

و قسم به خودم که باید تو را شکست دهم.

من فرار نمی‌کنم

تو را می گویم ای کوه سختی ها و عذاب ها، من ایستاده‌تر از تو اینجا ایستاده‌ام.

و قسم به خودم که من آخر، موفق می‌شوم.